W 2023 roku po raz pierwszy wybrałem się na Kongresono. Spotkane osoby, zakres poruszanych tematów oraz miejsce zrobiły na mnie ogromne wrażenie.

Osoby z kolektywu Klekta zaprosiły osoby słuchające prelekcji do udziału w eksperymencie, w którym wystąpienie osoby mówiącej w nieznanym mi języku obcym było symultanicznie tłumaczone na język polski. Każda chętna osoba mogła skorzystać ze słuchawek i słuchać żywego tłumaczenia, na przykładzie którego pokazano kilka różnych trudności związanych z komunikacją i tłumaczeniem.

Celem tej prelekcji było pokazanie, że żyjąc w społecznościach wielokulturowych, składających się czasem z osób mówiących różnymi językami, umiejętność władania językami obcymi może być przywilejem oraz dawać “siłę przebicia”, podczas gdy nieznajomość języka większości (otoczenia) może działać wykluczająco.

Czynniki, które zobrazowano podczas prelekcji:

1. zbyt szybkie tempo osoby mówiącej — część informacji przepada, kiedy osoby tłumaczące próbują “nadgonić”;
2. zbyt bogate słownictwo — trudność w tłumaczeniu, możliwa utrata części informacji;
3. brak konspektu dostarczonego przez osobę mówiącą — osobom tłumaczącym trudniej odnaleźć się podczas tłumaczenia, trudniej zmieniać się w trakcie (z reguły tłumaczyły 2 osoby na zmianę).

Praca, którą kolektyw Klekta wykonywał przez cały czas trwania Kongresono zrobiła na mnie ogromne wrażenie.

Prelekcja poświęcona patologiom związanym z realizacją Igrzysk Olimpijskich w Japonii. Najważniejsze punkty, które zapamiętałem:

• Wyzysk i nieludzkie traktowanie pracowników budujących obiekty sportowe (często imigrantów), rasizm.
• Masowa wycinka lasów, ale oczywiście nie w Japonii tylko w innym, biedniejszym kraju.
• Nieprawidłowości w wykorzystaniu funduszy, np. w związku z problemami z budżetem na budowę obiektów sportowych, w momencie wybuchu pandemii fundusze, z których środki miały pomóc w opiece zdrowotnej ostatecznie przeznaczone zostały również na budowę obiektów sportowych.

Zob. też:

• NOlympics, Everywhere

Sojusznictwo powinno być:

• bezwarunkowe — nie może zależeć od widzimisię lub zgodności opinii, nawet gdy osoby popełniają błędy;
• antypaństwowe — nie delegujemy do państwa, gdyż nie jest w jego interesie zabieganie o dobro mniejszości.

Przykłady z przeszłości:

• John Brown — jeden z głównych przedstawicieli abolicjonizmu amerykańskiego.
• Rada Pomocy Żydom — humanitarna organizacja podziemna działająca w latach 1942–1945, jako organ polskiego rządu na uchodźstwie, której zadaniem było organizowanie pomocy dla Żydów w gettach oraz poza nimi.

Niestety nie byłem na całości tego wykładu i moje notatki są niekompletne, więc dodaję tylko link do nagrania.

Tematem była tranzycja realizowana samodzielnie lub bez wsparcia lekarzy. Powstała skupiona wokół tego zagadnienia społeczność, która poszczycić się może sukcesami:

• Samodzielne studia endokrynologii.
• Zapewnianie jakości poprzez peer-review.
• Zweryfikowany spektrograficznie skład opracowanych środków.
• Badania pokazują, że już w wieku 15 lat uzyskujemy świadomość swojej tożsamości. Podjęte od tego czasu decyzje o tranzycji należy traktować poważnie.

Cytat, który zostanie ze mną na dłużej:

Podejście DIY do tranzycji to przejęcie środków produkcji płci.

Spotkanie było bardzo ciekawe, ale ze względu na tłumaczenie zapisałem tylko jeden ciekawy punkt.

W kulturze japońskiej pomiędzy obdarowującym i obdarowywanym powstaje hierarchia stawiająca tego pierwszego nad tym drugim. Dlatego kiedy bardziej zamożne kobiety pomagały mniej zamożnym, robiły to tak żeby np. posiłki przygotowywać wspólnie, dzięki czemu nikt nie był obdarowany i pomiędzy uczestniczkami mogła wciąż panować równość.

Tematem przewodnim była para ryzyko (i obawa) oraz radość, oraz konsekwencje dominowania jednego z tych dwóch czynników w osobistej motywacji do aktywizmu. Pojawiło się pojęcie “imperium bezpieczeństwa” i dyskusja na temat nieuchronności codziennego podejmowania ryzyka w różnych sferach życia.

Zestawiono też ze sobą dwie perspektywy: sztywny radykalizm i radosny aktywizm. Sztywne, radykalne działanie miałoby prowadzić do szybszego wypalenia, natomiast radosny aktywizm, w którym celebruje się nawet małe osiągnięcia, wspólnie cieszy się wolnością i przyjaźnią.

Jedna z osób prowadzących tę prelekcję powiedziała fajną rzecz (cytuję z pamięci, mogło to być powiedziane trochę innymi słowami):

Nie wiem jak wy, ale ja nie przyjeżdżam tu dla tych wszystkich frazesów i wykładów, tylko żeby się z wami spotkać i pogadać.

Karnawał wspomniany już w tytule prelekcji odnosi się do średniowiecznego zwyczaju, kiedy ludzie raz do roku przebierali się, zmieniali społeczne role i bawili. Co ważne, ten okres wytchnienia nie był ludowi dany — lud sam go sobie brał, sam organizował.

Książka: Joyful Militancy: carla bergman, Nick Montgomery.

Panel dyskusyjny z udziałem: Harce, Magdy i Xaviera Wolińskiego.

Kilka punktów, spisanych niestety po dłuższym czasie więc to tylko główne myśli, które zanotowałem:

• Ważna jest retrospekcja, namysł nad tym co poszło dobrze a co nie i wyciąganie wniosków.
• Nie obniżajmy oczekiwań, ale urealniajmy je.
• Czerpanie inspiracji od innych.
• Jasne, wprost wyrażane oczekiwania.
• Szczera komunikacja.

Kolejne katastrofy nawarstwiają się i zanim wyjdziemy z jednej, zaczyna się następna. W pewnym momencie kolektyw Woodbine przekierował wysiłki z odbudowywania po kolejnych tych katastrofach na przetrwanie w danym momencie a zwłaszcza w obliczu tych nadchodzących katastrof.

Mowa była m.in. o:

• wykorzystaniu istniejącego, dobrze zaopatrzonego łańcucha dostaw;
• otwieraniu się na nowe możliwości w okolicy;
• adaptacji do nowych potrzeb.

Ruch kobiecy w Iranie ma bardzo długą historię. Obecnie jego celem jest rewolucja a nie reformy, ponieważ reformy nie są w stanie naprawić źle skonstruowanego systemu.

Ważne: w Iranie Kurdom nie wolno używać kurdyjskich imion — muszą używać perskich. Dziewczyna zamordowana przez policję obyczajową, którą powszechnie nazywamy Mahsa Amini, w rzeczywistości nazywała się Jina Amini. (Jina to imię kurdyjskie.)

W tej prelekcji przekazano ogromną ilość informacji, z których niewiele zdołałem zapisać.

• Różne poziomy organizacji (jedne grupy świetnie koordynowały swoje działania od początku, inne działały ad hoc, “na żywioł”).
• W niektórych przypadkach koordynacja odbywała się zdalnie.
• Pomysł: oddzielne kanały komunikacji w grupie i “na zewnątrz” (np. dla potrzebujących).
• Kluczowa infrastruktura: samochody i magazyny.
• Logistyka to 75% takich działań kryzysowych.
• Szkolenia z pierwszej pomocy są niezwykle ważne.
• Umiejętności techniczne są przydatne (DIY + “co jest pod ręką” zamiast kompletnego, kosztownego wyposażenia).
• Warto mieć plany (procedury), na wypadek różnych sytuacji. Mogą długo leżeć, ale przemyślane zawczasu potem, gdy trzeba szybko działać, będą bardzo pomocne.
• Adaptacja / zmiany celu: grupa broniąca puszczę przed wycinkami rozpoczęła pomoc humanitarną.

To chyba było jedno z bardziej inspirujących wystąpień.

• Przepis na dal z kalafiora. Takie danie podano jednego z dni w przerwie między prelekcjami.